ایام ولنتاین گذشت و هر کس به طریقی تلاش خودشو می کرد ... ما هم فرصت تماشای فیلم « جان عزیز» (Dear John) را به خودمان هدیه کردیم که چندان بی مناسبت با این ایام نبود ... داستان فیلم حول عشق دختر و پسری هست که به طور اتفاقی در تعطیلات با هم آشنا می شوند . جان که قبلا چندان خوش سابقه نبوده اما الان جزء نیروهای ویژه ارتش آمریکاست و جوانی خوش برخورد و شخصیتی درونگرا دارد . پدر پیری دارد که وهم گراست و محبتهای دختر باعث می شود که او بیش از پیش به پدرش توجه داشته باشد . آنها تصمیم به ازدواج دارند تا وقتی که جان از ماموریتش برگردد . تا اینکه حادثه 11 سپتامبر رخ می دهد و علیرغم اصرارهای دختر، جان به خاطر احساس وظیفه ای که در قبال کشورش می کند ماموریتش را تمدید می کند .

این فیلم با ظرافت خاصی به این نکته اشاره می کند که همین حادثه ای که به ظاهر ربطی به آنها نداشت ، سبب جدایی آنها می شود  اما با این حال تصمیم می گیرند که با نامه نگاری در ارتباط باشند . نکته قابل توجه حریم و مرزی بود که جان بین کارش و عشقش قائل بود مثلا همیشه در نامه هایش یادآور میشد که به خاطر ماموریتش نمی تواند محلی را که درآنجاست به او بگوید. در همین مدت متوجه می شود که معشوقه اش با شخص دیگری ازدواج کرده و به شدت ناراحت می شود .

آخرین ماموریتش در افغانستان هست که همانجا هم مجروح می شود و برای درمان به بیمارستانی در آلمان منتقل میشود و بعدها احساسش را موقع اصابت گلوله به بدنش چنین بیان می کند  که در آن لحظه تنها چهره ای که به یادش می آمد و به او امید میداد ، پدرش بود.

هنگام ورود سربازان آمریکایی به افغانستان ، یکی از سربازها به زنانی که چادر برقع سر کرده اشاره می کند و به تمسخر می گوید : واای اینجا چقدر س ک س ی ه نه صورتشون دیده میشه و نه پاهاشون ، یادم باشه یکی از این (برقع ) را ببرم آمریکا دوست دخترم سر کنه ... و بقیه سربازانی که با صدای خنده هایشان حرف او را تایید می کنند.

***

و باز آمدیم سر خانه اول ، زن بودن و حجاب زن بودن ...